We hebben 2 prima dagen gehad in Brussel! Op maandagmiddag is het biopt uitgevoerd op de echokamer onder narcose. Dit keer mochten ik er niet bij blijven. De kamer was dan ook meer dan vol, want ook zijn waterwratjes zijn grotendeels verwijderd tijdens zijn narcose. Daarna is hij snurkend naar boven vertrokken en heeft hij nog ruim een uur liggen slapen in de kamer. Mees lag helaas niet bij Peer op de kamer en dat maakte het wat ongezelliger. Na het biopt mogen ze het bed niet af en word je na een paar minuten alweer geroepen door Peer. Onze buren komen uit Kroatie en hebben een meisje van 11 maanden met waarschijnlijk hepatitis. Ze ziet ongelooflijk geel, daar was Peer niks bij! Vlak voor ons vertrek bleek dat Peer zijn hepatitis-titer veel te laag is en willen ze hem daarvoor nog even vaccineren! Of ik hier nou blij mee moet zijn....
Onze buurvrouw begon om 18u al haar bed te installeren en begon druk de ramen af te plakken die grenzen aan de zusterpost. Tanden werden geschrobd en zij gaf mij bevelen: "Madame, en met een gebiedende vinger wees ze naar de handdoek die voortdurend losliet" Of ik hem even wil vastplakken? Gek genoeg doe je dat op zo'n moment! Er werd gegeten met geluiden die ik alleen herken bij dieren, het leek of een hond de laatste restjes uit zijn bak opslurpt/vreet. Maar ik mocht geen tv meer kijken, geen boek meer lezen etc. Nadat Peer ook in slaap was gevallen ben ik maar een thee gaan doen bij Merel en Mees op de kamer. Vlak daarna werd ik geroepen dat Peer alles had onder gespuugd! De plakkaten zaten in zijn haren en er zat niks anders op dan hem in bad doen. Met een infuus en een grote plakpleister op zijn buik. Arme vent!
Terug in een schoon bed sliep hij gauw weer in! Al snel begon mijn nacht ook. Maar.....om 2u. dacht mijn buurvrouw daar anders over! De TL-verlichting ging vol aan, ze begon aan een uitgebreid wasritueel en daarna ging ze hard praten en zingen voor haar meisje. Ze kreeg te eten uit een bakje wat zeer veel lawaai maakte! Mijn tenen gingen steeds krommer staan! Wat een ongelooflijk asociaal wijf is dit! Peer riep de hele dag: "Als jij dit niet doet dan.....sla ik je kop eraf!". Ik dacht echt als je nog even doorgaat dan sla ik echt haar kop eraf! Na een uur mochten we weer beginnen aan de nacht. Toen Peer als eerste wakker werd had ik ook geen moeite om de TL-verlichting aan te doen en de TV aan te zetten.
Peer zou tijdens deze opname een 1e afspraak hebben met de KNO maar dat was helaas onmogelijk! Ze hadden het te druk en ze waren ons vergeten. Heel jammer! Nu kan hij pas eind april voor een 1e afspraak en moeten we dus nog langer wachten op het verwijderen van zijn keelamandelen. In dat opzicht liep het allemaal wat minder goed dan vorig jaar. Al met al wachten we nu 3/4 jaar! De echo van zijn lever/hart zijn goed. Ook de fibroscan van de lever laat geen fibrose zien (elasticiteit). De nefrologe is erg tevreden over de bloeddruk van Peer, hij heeft sinds een maand de helft van de dosering. Ze wil over 2 maanden de medicatie helemaal stopzetten! Dat zou te gek zijn als dat gaat lukken!
In de middag rond 14u. liepen wij de afdeling af. Ze zouden ons bellen over de uitslag van het biopt. Anders hadden we moeten blijven tot een uur of 18. De terugreis verliep voorspoedig, de jongens hebben niet geslapen. Thuis waren oma en Klaas, Klaas had Peer erg gemist. Klaas volgt een intensieve schaatscursus op de ijsbaan, maar erg enthousiast is hij niet. De telefoon ging maar niet en ging maar niet. Je loopt dan zo verdwaald rond in huis. Ik krijg een sms van Merel of wij al wat weten? maar nee! Om 19u besluit ik zelf te gaan bellen met de afdeling, ik krijg de hoofdzuster aan de lijn. Ik krijg de wind van voren, wie heeft gezegd dat jullie naar huis konden gaan? Ik kan jullie de uitslag niet geven de artsen zijn al naar huis. TRUT! Bel morgenochtend maar.....Ook Magda reageert niet op telefoon en sms! Dan maar naar bed zonder uitslag! Het zal niet heel slecht zijn want dan hadden ze zeker gebeld. Gauw de koffer uitgepakt en de koffers ingepakt want de volgende ochtend vertrek ik met Fien naar Stockholm. Een goede vriendin van Fien is daar naartoe verhuisd. In de ochtend besluiten we Magda gauw te bellen, ze was op dat moment op de OK en kon niks vertellen. Waarschijnlijk aan het eind van de dag! Dan vertrek ik met gepaste tegenzin naar Stockholm. Gelukkig belt Paul rond het middaguur dat alles goed is! WAUW!
Wat een heerlijk nieuws, wel heel jammer dat je het op zo'n moment niet kan delen met Peer! Tegen de avond komen we aan in Stockholm. We rijden een echt sprookje binnen! Overal ligt sneeuw en het is op dat moment -18! Overal staan rode, gele en blauwe houten huizen! Je ziet Pippi, Annika en Tommie zo rondlopen! De keukentafel is gedekt, de kaarsen branden en de zweedse gehaktballetjes met cranberrysaus komen op tafel! Het toetje was een zelfgemaakte carrotcake door Noa met 9 kaarsjes, nog voor Fien haar verjaardag. Wat een onthaal! We hebben samen gewinkeld, geskied met uitzicht op de stad!, gegeten en heel veel avonden aan de keukentafel gezeten met Margreet. We hebben een onvergetelijke tijd gehad.
Josje, Opa en PR hebben voor de mannetjes gezorgd en dat is perfect gegaan!
We gaan 28 april weer op controle!

Dit zijn ijkristallen op het raam in Stockholm bij -18!